Wanneer ’n plek ween

‘IS HY DAN MANDELA?’

Wanneer ’n plek ween

Die land brand, word ek uit alle oorde ingelig. Ubuntu is murtu, kreet ’n vriendin. Die Here moet intree, saam met ’n vloedgolf versoeke: Pray4SA. Ek het nie woorde nie. Ek klou, vir al wat ek werd is, aan ’n dag van paddavissies, appels en lemoene en ’n resep vir appelpoffers wat ’n leërskare kan voed. Deur ANASTASIA DE VRIES.

EK het nie woorde nie, sê ek deesdae al hoe meer. Nie vir betogings wat die president kale “boewery” noem nie. Nie vir ’n jeukerige ou boef wat nie sy lê kan kry of in sy skuld kan val nie. Nie vir ’n jonger boef in rooi sonder filter tussen brein en mond nie. Nie vir die soveelste vriend of kollega wat in al hoe korter sarsies die stryd teen Covid verloor nie. Nie vir mense na aan jou wat in hospitale lê en sukkel om asem te haal of weer moet leer loop of weke in ’n koma is nie. Wat beteken woorde tog in ’n tyd van onuitspreeklike troosteloosheid?  

Al woorde wat nou se dae ’n lewe van hul eie in my kop kom kry, is dié wat ek vroeg Junie in die New Frame raakgelees het, twee versreëls van ’n Koerdiese digter, Bejan Matur, wat wyle John Berger in 2009 aangehaal het in sy essay oor Gasa:

A place weeping enters our sleep / a place weeping enters our sleep and never leaves...

Registreer gratis om hierdie artikel te lees.

Die meeste van ons artikels is slegs vir ons intekenaars, maar hierdie een is gratis solank jy registreer.

Reeds geregistreer? Kliek “Meld aan” om voort te gaan

Vrae of probleme?
E-pos hulp@vryeweekblad.com of skakel 0860 52 52 00.

X