De lange weg van een Voëlvrye muzikant

ONS HUIS, ONS BEWUSTZIJN

De lange weg van een Voëlvrye muzikant

Met zijn uitmuntende vierde solo-album Spoorlangs verkent Andries Bezuidenhout steeds de ziel van de melancholieke stadsmens die zijn idealen ziet vervliegen en zijn vrienden ziet verdwijnen. Alleen doet hij dit nu vanuit de relatieve isolatie van Alice in de Oostkaap, shcrijft de Nederlandse journalist FRED DE VRIES. Voor het eerst speelt hij alle instrumenten en zingt hij zelfs de meeste achtergrondvocalen. En … deels gebeurt dat in isiXhosa.

  • 16 Julie 2021
  • Mense & Kultuur
  • 10 min om te lees
  • Artikel 10 van 29
  • Fred de Vries

NIET zo lang geleden vroeg iemand me naar mijn favoriete Zuid-Afrikaanse albums. Een onmogelijke opgave als je niet in elk geval taal en tijdperk afbakent. Ik bleef dus het antwoord schuldig. Maar het was een vraag die in mijn brein bleef hangen. Favoriet is natuurlijk een elastisch begrip, en het kan elke dag veranderen. Maar ik kan inmiddels, ongeacht mijn stemming, wel een handvol Afrikaanstalige liedjes verzinnen die in aanmerking komen. “Swart September” van Koos Kombuis schiet me als eerste te binnen. Een andere geheide kandidaat is “Die Mystic Boer" van Valiant Swart. De derde is “Whiteysomethings" van Andries Bezuidenhout, de zanger/dichter/schrijver/gitarist/beeldend kunstenaar/academicus over wie we het hier gaan hebben.

“Whiteysomethings" is afkomstig van Andries’ eerste solo-album, Insomniak se Droomalmanak, uit 2003. Het gaat, zoals veel van zijn songs, over een plek en een tijd, of beter gezegd, over het afscheid van een tijd. Het gaat over ouder worden en idealen die vervliegen en plaats maken voor het ooit zo verafschuwde leven in de suburbs. Het gaat over de Voëlvry generatie, die zich in de jaren tachtig middels muziek, poëzie, toneel, literatuur en film afzette tegen de apartheidsideologie. Het gaat over de Afrikaner lefties die in de woorden van Andries “[het] gevloek en geskree teen staat en teen kerk".

Jaren later schreef hij een liedje dat je als een vervolg op “Whiteysomethings" kunt beschouwen. “Dis net werk toe wat ek nog deur Hillbrow ry" verscheen op zijn tweede album, Bleek Berus, uit 2009. De song was geïnspireerd door zijn toenmalige werkplek en woonplaats, respectievelijk de campus van Wits in Braamfontein en Observatory in het oosten van Johannesburg. Die woonwerksituatie betekende dat hij dagelijks door of langs Hillbrow moest rijden, de flatwijk die van bastion van de eighties tegencultuur was veranderd in een multi-Afrikaanse kookpot, volgens sommigen totaal verloederd, volgens anderen een eerlijke afspiegeling van het post-apartheid Zuid-Afrika...

Registreer gratis om hierdie artikel te lees.

Hallo! Vrye Weekblad het op 1 Oktober 2022 geskuif van Arena Holdings na die Nuwe Vrye Weekblad Mediagroep. Dit beteken dat ons jou asseblief moet vra om weer ’n lesersprofiel te skep.

Dít sal jou vir Oktober, wat C. Louis Leipoldt nie verniet “die mooiste, mooiste maand” genoem het nie, toegang gee tot alle artikels wat in dié maand gepubliseer is.

Ons hoop dit gee Arena genoeg tyd om alle uitstaande subskripsiegelde aan huidige intekenare uit te betaal.

Van 1 Januarie 2023 sal jy 'n subskripsie uitneem. Maar vir nou is alles mahala! Geniet dit. En dankie dat jy weer met ons is!

Reeds geregistreer? Kliek “Meld aan” om voort te gaan

Vir nuwe VWB 3.0-navrae: WhatsApp 071 170 8927 (net vir teksboodskappe). Vir ou Arena-subskripsie-navrae: Skakel 0860 52 52 00 of e-pos hulp@vryeweekblad.com.