Die ‘Moeder van die Nasie’ is vereer én verguis. Max du Preez bekyk die redes vir haar voortgesette kultusstatus.

Genealogiese navorsing is soos 'n prysuitdeling: Jy stel meestal in jou eie familie belang, skryf Dominique Botha.

Piet Croucamp was 40 jaar gelede in Israel en Gaza, en wonder hoeveel kinders ken steeds net honger, vrees en geweld daar.

’n Heildronk op almal wat ooit deel was van VWB, die skrywers, die kunstenaars, die lesers. Julle is my tribe.

Max du Preez het met verskeie vriende en vyande van die president gaan gesels om antwoorde te soek.

Hein Eksteen skryf oor die bloeityd van diamantsmokkel, of klipgooi, en hoe die bedryf verander het.

As Suid-Afrika op Twickenham teen Engeland uitdraf, is kalm bly vir Darrel Bristow-Bovey eenvoudig nie 'n opsie nie.

Indien Afrikaans op tersiêre vlak kwyn, sal ’n hele ekosisteem tot niet gaan. Meertaligheid is ’n nasionale bate.

Breyten Breytenbach is in die Père Lachaise-begraafplaas in Parys veras. Marita van der Vyver was by sy roudiens.

Angela Tuck, 'n kind van offisiere in die Heilsleër, onthou hoe alomteenwoordig die stigter William Booth was.

Noudat Breyten Breytenbach weg is, weet ons dat hy in die laaste weke van sy lewe nooit Afrikaans gehoor het nie.

Jy begin soos die Prediker voel dat alles vergeefs is, ’n gejaag na wind. Die mens – soos gras is sy dae.

In die Kaapse Skiereiland hoor Sybrandus Adema al meer Engels, dog ook al meer Afrikaanse/Kaapse hip hop en rap.

Trane oor sokkies en vrysessies van weleer is weggepink by ’n bejaarde pop-ikoon se konsert.

My heel eerste woord was ‘Dadda’. Maar Dadda was nie daar nie, hy het my ma gelos.

En in daardie dae het daar ’n eens helder stem tragies heengegaan …

Henk Serfontein oor koeksisters, oomblikke in Tant Betsie se slaapkamer in Orania, en bunny chow.