Die swaai weg van liberalisme, en terug

DIE afgelope dekade, het die ongemaklike werklikheid tot my deurgedring, het die DA en regs-konserwatiewe Afrikaner-drukgroepe (Solidariteit, AfriForum en Saai) ’n gemeenskaplike meesternarratief ontwikkel wat uiters skadelik is vir Suid-Afrika se liberaal-demokratiese projek. Die ideologiese vervloeiing tussen dié twee historiese “wit identiteite” het gelei tot die foutiewe persepsie onder swart Suid-Afrikaners dat Helen Zille en Kallie Kriel uit dieselfde politieke hout gesny is, en dat hulle dieselfde vooroordele koester jeens swart Suid-Afrikaners.

Ek was bewus van hierdie verwronge persepsie, maar my kwelling was elders, meer akademies. Liberalisme word dikwels vanuit ’n linkse perspektief daarvan verdink dat dit klas-, ras- en historiese verskille in stand hou – eerder as uitwis – en die verhouding tussen wit en swart in Suid-Afrika word dikwels as ’n manifestasie van dié immorele anomalie beskou. Asof dit nie alreeds ’n gewigtige kritiek op liberalisme was nie, was daar ’n duidelike tendens binne die DA om te reageer op ’n angstige wit konserwatiewe wekroep tot beskerming van historiese bevoorregting.

Daar kan geen twyfel wees dat eiendomsreg en welvaart in Suid-Afrika ten alle koste beskerm moet word nie, maar daar was ook geen teken dat wit Suid-Afrikaners polities en ideologies geteiken word vir die vervreemding van bates en welvaart nie. Die verraad van die DA jeens liberalisme en die gepaardgaande skuif na regs, is onverskoonbaar en was in reaksie op die opkoms van konserwatiewe verkiesingspolitiek en die onhoudbaarheid van die ANC se links-populistiese retoriek...