Die reuk van lemoene

WATERS WAAR RUS IS

Die reuk van lemoene

Op haar oorlede pa se verjaardag besoek ANASTASIA DE VRIES die Nun’s Pool en ontmoet ’n ou man met die liggrys oë van ’n jong seun en die siel van ’n digter.

HY lyk uit plek uit, die ou man met die ring wit hare soos ’n kroon om sy bles. Hy moes nie hier gewees het nie, dink ek waar ek hom van agter staan en betrag. Immers was dit eens ’n plek van vroue, vroue wat hul lewe aan ’n God van liefde en diens aan sy mense gewy het. Nou net ’n plek wat jou sal vind as jy lank genoeg aanhou loop, verby die sirkel in ’n pad wat jou weglei van waters waar rus is, terug dorp se kant toe. Jy kan dit mis, dié plek. Nun’s Pool, volgens dié wat weet.

Hy sit in die middel van die bankie, die meneer, sy arms oor die leuning oopgesprei. Sy kierie soos ’n mens langs hom. Ek gaan sit op die gras, ’n ent weg van hom af. Voor ons ’n swemplek met ’n langerige aanloop, ’n soort getypoel waarin lank gelede slegs vroue gebaai het. Iets mistieks het oorgebly, ’n vredigheid. Miskien vind jy hier wat jy dink jy verloor het, het ’n vriend my die pad hierheen beduie. Dié jaar se Julie is net een lang verskrikking, het ek gesê. Dis die maand waarin my pa sou verjaar het en ek soos gewoonlik sy lewe sou vier. Maar dié jaar, die jaar kon ek nie onthou hoe my pa geruik het nie. Of die see by Kalkbaai, die bos in Nederland se Appeldoorn met sy mosgroen grondreuk, reuke waarin ek nog keer op keer kon terugkeer na die huis wat my pa was. Dié Julie. Ek, dolend na reuke vir die onthou.

Hy weet van ’n plek, het die vriend gesê, as jy ver genoeg van die sirkelpad af inloop, sal jy dit kry. Dis hier waar hy met sy vrou gaan praat as hy oorhoops met die lewe raak en die hemel waar sy is, te ver is. Dalk vind jy hier wat jy dink jy verloor het, het hy gesê. En toe vind ek ’n ou man met die liggrys oë van ’n jong seun en ’n strook wit hare wat verbete al om sy agterkop groei. Ek het geskrik toe die ding my tussen my blaaie tref. Vader help, dis net ons twee op hierdie stukkie verlate aarde. Ek het opgevlieg, gereed vir die aanval. Met sy voorvinger het hy gewys na iets op die grond. Eet, het hy gesê. Ek het die lemoen opgetel, dit stadig begin afskil, my oë steeds waaksaam op die gewer. Eet, het hy herhaal. Ek het die lemoen oopgebreek. Dankie, het hy gesê. Oor die afstand tussen ons kon ek net glimlag, nog te vreemd vir woorde, te vreemd vir hom...

Registreer gratis om hierdie artikel te lees.

Hallo! Vrye Weekblad het op 1 Oktober 2022 geskuif van Arena Holdings na die Nuwe Vrye Weekblad Mediagroep. Dit beteken dat ons jou asseblief moet vra om weer ’n lesersprofiel te skep.

Dít sal jou vir Oktober, wat C. Louis Leipoldt nie verniet “die mooiste, mooiste maand” genoem het nie, toegang gee tot alle artikels wat in dié maand gepubliseer is.

Ons hoop dit gee Arena genoeg tyd om alle uitstaande subskripsiegelde aan huidige intekenare uit te betaal.

Van 1 Januarie 2023 sal jy 'n subskripsie uitneem. Maar vir nou is alles mahala! Geniet dit. En dankie dat jy weer met ons is!

Reeds geregistreer? Kliek “Meld aan” om voort te gaan

Vir nuwe VWB 3.0-navrae: WhatsApp 071 170 8927 (net vir teksboodskappe). Vir ou Arena-subskripsie-navrae: Skakel 0860 52 52 00 of e-pos hulp@vryeweekblad.com.