Oor Lisa Marie, Gerrie, en ander bewysstukke van gister

STRYD VAN INTERNE GODE

Oor Lisa Marie, Gerrie, en ander bewysstukke van gister

Geliefde openbare figure dien as ’n vaste verwysingspunt vir herinneringe van ’n sekere ouderdomsgroep, maar sterf vanuit die perspektief van hulle aanhangers uiteraard al hoe meer en vinniger uit soos die tyd aangaan, skryf LOUIS AWERBUCK.

DIT is skaars 2023. Teësinnig worstel ek deur die oggend se nuusberigte, vasgeknel tussen twee interne gode wat gelyktydig gedien wil word. Die een beywer hom daarvoor om ingelig te bly en darem min of meer te weet wat in die wêreld aangaan, die ander woeker vir ’n mate van interne vrede en wil nie meer te doen hê met berigte oor swaarkry, ellende en verlies nie. Op hierdie spesifieke oggend wen die God van Nuuskierigheid, maar ek berou dit vinnig met die verneem van Lisa Marie Presley se skielike dood aan ’n hartaanval. Ons is dan ewe oud! Opsluit onthou ek die Convair-straler in Memphis waardeur ek met ander sweterige toeriste gedrukgang het. Lisa Marie se pa het dié straler in 1975 gekoop en versier met haar naam in krul-letters, goue toilette, suède-stoele en 24-karaat-bespikkelde wasbakke. Die vliegtuig en Graceland het soos die 1970’s gevoel: dekadent lekker, maar iets is fout daarmee. Ek onthou die hartseer wat om Elvis se graf in Graceland gedrapeer was.

Gerrie Coetzee, tref die volgende berig. Ag nee, nie hy ook nie. Nie op ’n skamele 67 nie. Verlede jaar het onder andere Pelé, Sidney Poitier, Olivia Newton-John, Eric Nobbs en Barry Ronge ons huidige bewussyn verlaat. Hulle was, soos Gerrie, maar net altyd daar. As laerskoolkind in die laat 70’s en vroeë 80’s was hulle my konstante, gerusstellende gesigte wat tuis was op Huisgenoot se binneblaaie en Rapport se agterblaaie. Hulle het eers op swart-en-wit TV-skerms, en later kleur- en plasmaskerms, bestendigheid aan die volk se voorkamers en kollektiewe bewussyn verskaf.

Laas jaar het ook die onwerklike afsterwe van koningin Elizabeth meegebring. “Daar was iets bemoedigends aan haar,” sê vriend Gert. “Hulle kap in ons woud,” sê vriendin Frandi. Met elke bekende tak wat in ons gesamentlike woud uitsterf, vermeerder die potensiaal dat die ander privaat herinneringe wat saam met hierdie bekende name verweef is in spesifieke tydperk-taferele kan geheue-glans verloor. Soos ’n foto wat verdof as mens nie oppas nie...

Registreer gratis om hierdie artikel te lees.

Hallo! Vrye Weekblad het op 1 Oktober 2022 geskuif van Arena Holdings na die Nuwe Vrye Weekblad Mediagroep. Dit beteken dat ons jou asseblief moet vra om weer ’n lesersprofiel te skep.

Dít sal jou vir Oktober, wat C. Louis Leipoldt nie verniet “die mooiste, mooiste maand” genoem het nie, toegang gee tot alle artikels wat in dié maand gepubliseer is.

Ons hoop dit gee Arena genoeg tyd om alle uitstaande subskripsiegelde aan huidige intekenare uit te betaal.

Van 1 Januarie 2023 sal jy 'n subskripsie uitneem. Maar vir nou is alles mahala! Geniet dit. En dankie dat jy weer met ons is!

Reeds geregistreer? Kliek “Meld aan” om voort te gaan

Vir nuwe VWB 3.0-navrae: WhatsApp 071 170 8927 (net vir teksboodskappe). Vir ou Arena-subskripsie-navrae: Skakel 0860 52 52 00 of e-pos hulp@vryeweekblad.com.